Szczerze powiem, że na początku nie wiedziałem jak do tego się zabrać.
Może zacznę od tego, że solowy debiut Pablopavo jest jedną z płyt, które zasłużyły na szczególną uwagę (nie tylko moją). Już dawno nic mi się tak nie wkręciło, ostatnim takim albumem był debiutancki materiał Zeusa Co Nie Ma Sobie Równych no i jeszcze Mroku Mroczne Nagrania.

Telehon jest to płyta inna niż wszystkie, które do tej pory słyszałem (i nie chodzi mi o przekaz itp), to coś nowego. Album nie jest monotonny i każdy track jest wart uwagi słuchacza, co niestety w przypadku większości płyt jest rzadko spotykane.
Utwory są tak różnorodne, że trudno je zaliczyć do jednego gatunku, aczkolwiek przeważają rytmy reggae, co akurat nie powinno dziwić.
Najciekawszym moim zdaniem jest kawałek Jurek Mech, który podchodzi pod balladę.
Tracki to w większości zbiór historyjek, które mają głębsze znaczenie.
Znajdą się również utwory typowo funk'owe jak np.: Się Mi To Nie lub XXL Yeti Funk. Nie boję się stwierdzić, że Pablopavo świetnie odnajduje się właśnie na tych bitach.

Co do oprawy muzycznej także nie można mieć zastrzeżeń. Tu także nie brakuje różnorakich brzmień: spokojne( C.S.I. Stegny), dynamiczne (Aleale), bujające (Do Stu), etc.

Ciężko właściwie jest mi to podsumować ponieważ na muzyce reggae znam się raczej słabo, jednak ten album jest inny niż wszystkie, na pewno Pablopavo poszerza horyzonty słuchacza, pokazuje, że jest otwarty na muzykę również z innych gatunków łącząc style, w ten sposób staje się ona atrakcyjniejsza, milsza w odbiorze i na pewno ciekawsza. Jak dla mnie jest to na razie debiut roku 2009, dorzuciłbym ją także do worka z nominowanymi do płyty roku. Zapewne długo będzie gościć jeszcze w moich słuchawkach.

Singiel:


Okładka:


Tracklista:
01. Intro
02. Telehon
03. Jurek Mech
04. Z Fartem Dziewczyna
05. Piosenka Ze Smieci
06. Sie Mi to Nie
07. Kolejka
08. XXL Yeti Funk
09. Dym Dym
10. Nomada
11. Primo Rebel
12. Warszawa Wschodnia
13. Do Stu
14. C.S.I. Stegny
15. Aleale
16. System
17. Na Nowo